Salone del Mobile Milaan 2026: wat ons is bijgebleven

Eind april waren we in Milaan voor de Salone del Mobile. Elk jaar opnieuw een moment waarop de sector zichzelf heruitvindt — soms uitbundig, soms subtiel — maar altijd met een blik op wat komt. 

Voor ons is zo’n bezoek niet enkel kijken naar producten, maar nog meer een zoektocht naar signalen. Wat verandert er? Wat blijft overeind? En vooral: wat betekent dit voor de manier waarop we ruimtes vandaag ontwerpen en gebruiken?

 

Tussen techniek en eenvoud

Veel merken pakten uit met hun verbluffende technische knowhow. 

Bij Mara zagen we met de Argo Libro een tafel die zich bijna geruisloos aanpast aan de ruimte: van compact naar royaal, zonder moeite, zonder complexiteit. Een mechaniek die zo vanzelfsprekend aanvoelt dat hij net daardoor indruk maakt.

Ook bij Ondarreta viel die balans op: technologie die niet overheerst, maar ondersteunt. Hout, vorm en ambacht blijven centraal staan, terwijl de technische verfijning ervoor zorgt dat alles klopt — ergonomisch en functioneel.

 

Vorm als uitnodiging

Waar functionaliteit vroeger vaak de bovenhand nam, zien we vandaag opnieuw ruimte voor expressie.

Sancal blijft daarin een interessante stem. Hun ontwerpen durven zacht en speels zijn, met vormen die niet alleen bedoeld zijn om te gebruiken, maar ook om een ruimte karakter te geven. Het is design dat uitnodigt — om te zitten, te ontmoeten, te blijven.

Die beweging naar zachtheid en menselijkheid komt op meerdere plaatsen terug. Minder strak, minder afstandelijk. Meer gericht op hoe een omgeving aanvoelt.

Materialen met een verhaal

Wat misschien nog het meest blijft hangen, is de aandacht voor materialen

Arper

Arper toont met de Catifa (RE) hoe gerecycleerde grondstoffen niet langer een compromis zijn, maar een volwaardig uitgangspunt. De esthetiek verandert nauwelijks, maar het verhaal erachter des te meer.

Oplossingen op maat

En overal: hout. Warm, genuanceerd, vaak in zachte lijnen. Alsof we collectief op zoek zijn naar meer rust en herkenbaarheid.

Abstracta

Bij Abstracta zagen we kurk op een manier die tegelijk tactiel en sculpturaal aanvoelt. De Sahara-panelen lijken bijna landschappen — akoestiek als iets dat je niet alleen hoort, maar ook ziet en beleeft.

Kleur als reflectie van de tijd

Ook kleur leek minder vrijblijvend.

Bordeaux, geel, aardetinten — kleuren die niet schreeuwen, maar wel aanwezig zijn. Ze geven ruimtes een zekere gelaagdheid, misschien zelfs een antwoord op de complexiteit van de tijd waarin we werken en leven.

Het zijn geen trends die je zomaar kopieert, maar eerder signalen van een bredere beweging.

Wat we meenemen

Wat Milaan ons vooral toont, is dat verandering zelden spectaculair is. Ze zit in nuances. In kleine verschuivingen die samen een andere manier van ontwerpen en denken vormgeven.

Meer flexibiliteit, zonder in te boeten aan rust.

Meer duurzaamheid, zonder esthetisch compromis.

Meer aandacht voor beleving, zonder functionaliteit te verliezen.

Het zijn precies die evenwichten die ons blijven boeien — en die we stap voor stap proberen te vertalen in de projecten waar we elke dag aan werken.Start hier met schrijven...